บุคคลที่ไม่ควรลืม

 

 หลายท่านพอได้เห็นหัวข้อก็คงจะมีคำตอบอยู่ในใจ หรือพอจะเดาได้แล้วว่าเนื้อเรื่องที่เราจะพูดถึงนั้นเกี่ยวกับอะไร ตอนที่เรานั้นยังเป็นเด็ก เราไม่รู้เลยว่าบุญคุณคืออะไร ทุกครั้งที่มีใครให้ขนมหรือสิ่งของ พ่อกับแม่ก็จะบอกให้เรายกมือไหว้ แล้วกล่าวคำว่าขอบคุณอยู่เสมอ เราซึมซับมาเรื่อย ๆ จนพอเราเริ่มรู้ว่าใครที่ทำดีกับเรา ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ทั้งกับเราหรือต่อครอบครัวชองเรา คนเหล่านั้นถือว่าเป็นผู้มีพระคุณต่อเรา บุคคลที่ไม่ควรลืมมากที่สุด เรามีตามลำดับ ดังนี้

              “พ่อแม่”  สองท่านนี้เปรียบเสมือนทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิตเรา เรามีชีวิตอยู่ได้ก็เพราะท่านทั้งสองนี้ หากจะให้หาคำนิยาม หรือหาคำเปรียบเปรยถึงบุญคุณที่เราได้รับมานั้น ก็คงไม่มีสิ่งใดบนโลกใบนี้จะเปรียบได้ ตั้งแต่เราเกิดมาลืมตาดูโลกครั้งแรกสิ่งที่เราเห็นอยู่ตรงหน้าวันแรกก็คือพ่อแม่ ยามที่เราเจ็บไข้ได้ป่วย ท่านก็ดูแลเราไม่ห่างหาย ไม่ว่าเราจะเติบโตจนถึงอายุเท่สไหร่ เราก็ยังเด็กในสายตาพ่อกับแม่เสมอ หลายคนพอเติบโตขึ้นมาก็อาจจะมีหลงลืมไปว่า ยังมีสองตายายที่นั่งรอเรากลับไปหา บางคนอาจจะมีภาระหน้าที่ที่ต้องทำ แต่ก็อย่าลืมว่าเวลาไม่เคยรอใคร หากใครที่ยังมีโอกาสก็จงอย่าลืมพระคุณของท่าน เสียสละเวลากลับไปหาท่านบ้าง เพราะเราไม่รู้ว่าวันใดจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้หอม ได้กอด ได้พูดคุย อย่ารอเวลาให้วันนั้นมาถึง พึงนึกไว้เสมอว่าพ่อแม่สำคัญที่สุด

               “ครูบาอาจารย์  “บุคคลเหล่านี้ถือเป็นผู้มีพระคุณลำดับที่สอง เพราะครูคือ ผู้ที่อบรมสั่งสอนประสิทธิ์ประสาทวิชาความรู้ให้กลับเรา ให้เราเติบโตเป็นคนดีของสังคม มีความซื่อสัตย์สุจริต และสอนให้เรามีวินัยในตัวเอง ครูคือผู้ชี้แนวทางทางเดินชีวิตให้เราเจริญเติบโตในหน้าที่การงาน ให้เราประสบความสำเร็จในชีวิต หากเราต้องการประสบความสำเร็จและยืนอยู่ในจุดสูงสุดของชีวิต เหมือนผู้ที่ประสบผลสำเร็จในชีวิตทั้งหลาย เราต้องเคารพเชื่อฟังครูบาอาจารย์ เอาใจใส่ ตั้งใจเรียน และปฏิบัติตนตามคำแนะนำคำสั่งสอนของท่านอยู่เสมอ และเมื่อเราประสบความสำเร็จหรือไม่ก็ตาม ขออย่าได้ลืมบุญคุณครูบาอาจารย์โดยเด็ดขาด หากมีเวลาหรือโอกาสก็จงกลับไปหาท่านสักครั้ง

           ญาติพี่น้อง”  บุคคลเหล่านี้ก็ขออย่าได้ลืม แม้ว่าบางคนจะลาลับไปแล้วก็ให้ระลึกนึกถึงคุณงามความดีของเขาไว้ ส่วนคนที่ยังอยู่ก็ขออย่าได้หลงลืมกันไป หลายคนเคยหยิบยื่นความช่วยเหลือมาให้เรา หลายคนเคยเป็นที่พึ่งให้เรา ดังนั้นต่อให้เราจะไม่สนิทไปทั้งหมด อาจจะจำได้เป็นบางคน แต่ก็ต้องระลึกไว้ว่าทุกคนคือครอบครัวใหญ่ของเรา ไปอยู่ในที่แห่งหนใดก็คือญาติทางสายเลือดเดียวกัน หากยังมีโอกาสควรหาเวลาว่างมาพบปะ มาพูดคุยกันอย่างที่เคยเป็นมา หรือเมื่อเราไปเจอกันในที่แห่งหนใด ขอให้ได้ทักทายกัน อย่าได้ลืม

          เราไม่มีวันรู้เลยว่า วันไหนที่จะเป็นวันสุดท้ายของชีวิต ไม่ว่าเราจะทำอะไร จะอยู่ที่ไหน ขออย่าได้ลืมบุคคลเหล่านี้เด็ดขาด เพราะหากเป็นเราเองถ้ามีคนระลึกนึกถึงเรา มาหาเราอยู่เสมอ เราก็คงมีความสุข พวกเขาเหล่านี้ก็คงจะรู้สึกเหมือนกัน คนที่เราไม่ควรลืมในชีวิตมี 3 ประเภท คือ คนที่ช่วยเหลือเราในยามที่เราลำบาก คนที่แม้ในวันที่เราไม่เหลืออะไรเขาก็ยังอยู่กับเรา และสุดท้ายคือคนที่ทำให้เราลำบาก

You may also like